Chyba zainteresowanie grą wzieło sobie wolne i odpoczywa gdzieś na Majorce. Mam nadzieje, że ktoś to zmieni.

Cacc

Zakaz Wjazdu - Najbardziej niebezpieczne, ponure, zimne, tajemnicze i straszne miejsce w Nu Jorku. Jej mieszkańcy należą do rasy tzw.: Składaków. To agresywna rasa jarszczurkopodobnych ludzi żądnych władzy. Są źli, mroczni i niebezpieczni. W większości to dom wszystkich najgroźniejszych przestępców, przemitników ciasteczek, dyktatorów i tym podobnych zbrodniarzy całego Nu Jorku. Z tej wyspy pochodzą tak zwani Władcy Tępactwa zwani inaczej Gangiem Rolnika.

Wielka Kadra - Wygląd tej krajny daje wiele do myślenia i życzenia, ponieważ przypomina koszmarny sen technika krajobrazu: nagie, ostre, czarne skały i wielkie przepaście. Tylko nieliczni mogli tu przeżyć. Według niektórych Kadra znajduje się na południu, i mają racje. Jedynymi mieszkańcami tego pustkowia byli zakon Akermanów, ale poleźli nie wiadomo gdzie i żyją między nami, ale wyglądają i zachowują się jak każdy inny nieborak.

Metro Marszałskie
Miasto które leży na jednej wyspie. Rządzone przez Wodza Gume. Porządku strzegą Specjalne Służby Strażnicze. W centrum miasta znajduje się koloseum, które jest pewnie stare, albo zbyt ciężkie, bo ziemia zaczyna się trząść i zapadać. Jest tu dużo do zwiedzania. Każdy czuje się tam bezpiecznie. Można sobie bez żadnych obaw chodzić po ulicach po zmroku po najciemniejszych zakątkach miasta i możemy być pewni, że nic nam nikt nie zrobi.

Odyńca
Kolejne niebezpieczne miejsce, tym razem wyspa wszystkich zbrodniarzy, którzy poważnie wykraczali prawo. Wyspa jest siedzibą Mrocznej Organizacji pod wodzą Ściemnionego Jeden, nimo że jest ulokowana z dala od szlaków handlowych, to Organizacja wierzy, że tylko ona zna jej położenie. Wyspę otaczają wysokie klify. Jedyna ścieżka na ich szczyt wiedzie w dół na Plażę . Większość Odynca zajmują budynki MO, ich place z urządzeniami do treningu i wiele innych zabudowań. Siedzibą ŚJ (skrót od Ściemniony Jeden) jest ciężko uzbrojony budynek górujący ponad innymi, a sam ŚJ jest tak nadzwyczajny że może momentalnie zmieniać układ korytarzy w swojej twierdzy.

Dno - Niedość tego że kolejne niebezpieczne miejsce to jeszcze leżące pod wodą. Tam się zsyła najniebezpieczniejszych przestępców i wrogów pokoju, którzy głoszą propagandy niezbyt zgodne z prawem. Dawniej była to odizolowana, zamknięta jaskinia, ale kiedyś miejsce zostało zalane i zniszczone. Mieszkańcy uciekli do pobliskiej części oceanu, lecz nie mogli go opuścić, więc przystosowali się do życia pod wodą, i zostali tam do dziś. Tam znajduje się jakiś trujący wirus zwany propanbutanjaśkopaśkoorangutan, który powoduje zmianę wyglądu organizmu. Znalazł się tam przypadkiem i pomógł więźniom przeżyć, dając im możliwość oddychania pod wodą.

Gratatuji - duża wyspa, i do tego pustkowie. Gratatuji została zamieszkana przez Zakony gdy Metro Marszałskie zostało poważnie uszkodzone. Teraz te Zakony wrócili so swojego starego domu, i wyspa jest pusta.

While trying to retrieve the URL: http://30975.shoutbox.us/

The following error was encountered:

* Zero Sized Reply

Squid did not receive any data for this request.

Your cache administrator is webmaster.

a na tamta strone wejsc umiem. Shit happens :]

dopisał: Gumiocek

Norb!

Jest to dość głośne miejsce opanowane przez wszechobecną, wielopoligonową mgłę zdającą się poruszać i atakować przechodniów. To niewielkie miasteczko pełne jest szarych fasad budynków, bez wnętrz i z drzwiami jedynie namalowanymi na ścianie. Ulice pełne są zupełnie sprawnych samochodów o absolutnie niezniszczalnych szybach i drzwiach nie do otwarcia. W mieście można znaleźć również gigantyczne dziury bez dna (przynajmniej wyrenderowanego) przecinające ulice, uniemożliwiając swobodne przemieszczanie się. Przechodzenie przez miasto wymaga odpowiednich domów, przez które można przejść. W takich domach można czasem trafić na któregoś z mieszkańców tego miasta.
Mieszkańcy dzielą się na osobliwe istoty zwane potworami, oraz zdziwaczałych ludzi. Potwory są lokalną rozrywką i można do nich swobodnie postrzelać. Czasem można trafić na jakąś scenkę pożerania jakiegoś człowieka przez takiego właśnie potworka, zwykle odgrywaną co dziennie o tej samej porze przez tą samą parę. Poza tym potwory wydają z siebie dziwne trzaski ostrzegając o swojej obecności i ułatwiając swoje namierzenie. Dodatkowo są dość głupie. Czasem utkną na jakiejś ścianie próbując usilnie przejść przez nią w celu przedostania się do znajdującego się za nią potencjalnego posiłku, a zazwyczaj zguby. Ich populacja w mieście jest dość duża, a każdego dnia pojawiają się ponownie. Ludzie żyjący w tym miasteczku wydają się być dość szaleni. Część z nich biega po mieście z bronią strzelając do każdego napotkanego potworka i zbierając dziecięce rysunki z ziemi. Niezależnie to tego o co się ich zapytasz odpowiedzą ci pytaniem: „Nie widziałeś tu małej dziewczynki?”. Lepiej omijać ich i pozwolić im na jej poszukiwanie. Inne osoby potrafią poinformować cię że wszyscy nie żyją a ona jest ostatnią tu przebywającą. Te osoby zaraz po odwróceniu się od ciebie zapomną że z kimś rozmawiały i znów cię zaczepią jeśli spojrzą w twoim kierunku. Lepiej ich unikać, bywają irytujący
Lokalny koloryt doskonale uzupełniają malownicze wnętrza baru u Michałka, szkoły, szpitala, oraz kościoła. Są to jedne z nielicznych istniejących w mieście wnętrz. Unosząca się na korytarzach mgiełka doskonale podkreśla senny klimat Rozwrzeszczanej doliny.
Miasto zmienia się znacznie nocą. Wraz z zapadającym gwałtownie zmrokiem (dzień potrafi zniknąć nawet w kilka sekund) znika mgła, a pojawia się delikatny opad z popiołu. Nie odkłada się on na czarnych, asfaltowanych ulicach, a raczej rozpływa się w powietrzy docierając do wysokości kostek, lub po zetknięciu z dowolną powierzchnią. Potwory w tym czasie zaczynają być nieco irytujące. Wybiegają z zakamarków i wypełzają spod samochodów strasząc przechodniów. Potem odgrywają teatralnie śmierć i kładą się na ulicy.
Dodatkowo lokalną atrakcją jest zjawisko następujące po włączeniu się syreny alarmowej. Całe miasto nagle zmienia teksturę na zardzewiałą stal, ulice zamieniają się w pordzewiałe kraty przez które nie widać nic poza ciemnością. Generalnie świat staje się bardziej czerwono czarny, niż szary. Ta zmiana następuje gwałtownie między mrugnięciami, lub powoli dokonując spektakularnych zjawisk graficznych w którym fragmenty ścian i drug odrywają się i znikają pozostawiając swoją drugą naturę. Zmiana z powrotem nie jest już aż tak piękna. Zwykle po prostu przeskakuje do normalnego wyglądu.

Kult tajemniczego boga niby zła - Azamata Bękarta, zaczął się od zarania dziejów. Zaczęło się to od jakiegoś biednego, ale jakże podłego poganiacza dżdżownic - Azamata z Leśniej Ostoji, który to niby przypadkiem, wstąpił do piekieł, w poszukiwaniu swojej motyki, którą zgubił podczas poszukiwań dwunastej dżdżownicy. Dalszy słuch po nim zaginął. Gdzieś po paru dniach znaleziono jego zbezczeszczone przez ogień ciało i, nie wiadomo dlaczego, stał się bogiem tego kultu. Zazwyczaj przedstawiany jako bumerang z piekła rodem.

WYZNAWCY

Wyznawcą może być każdy zły poganiacz dżdżownic, który nie ma perspektyw na życie, i chce zdobyć świat, ale z powodu swojego braku wiedzy nie może zdobyć.

REGUŁY

Jedyną regułą jaką może być w tym kulcie jest stękanie, poszukiwanie sposobu na podbój świata, znęcanie się nad smokami, za którymi Azamat nie przepadał (najbardziej nie cierpiał Kryształowych i Żelaznych Smoków) i przede wszystkim ofiara w postaci siekiery i motyki.

WIERZĄCY

Wierzący chodzą w czarnych łachmanach. Nie mogą przyzywać Azamata Bękarta.

DUCHOWNI

Duchowni chodzą w czarnych i dziurawych szatach magika, i mają też czarne i również dziurawe kapelusze czarodzieja. Tylko oni mogą wzywać Azamata Bękarta.

MODLITWY

Tylko dla Duchownych:
"Przybądź Azamacie Bękarcie"
Modlitwa ta działa tylko wtedy, gdy się składało ofiarę i sumiennie wykonywało się obowiązki. Z pobliskiego zbiornika wodnego przyzywa świecący na czerwono wygięty kijek zwany przez innych "Bumerangiem". Rzuca się nim, ale i tak wraca do właściciela, więc na co to? A i tu jest kluczyk zagrzebany, bo bumerang może zabić każdego kto stanie na jego drodze. Ilość rzutów zależy od siły wiary duchownego.

Tylko dla Wierzących:
"Ani się waż!!"
Ta modlitwa sprawia, że każdy, kogo widzi wierzący, zaniecha swoich wcześniejszych czynności.

Dla wierzących i duchownych:
Każda modlitwa dla wierzących i duchownych zaczyna się od "Siekiera, motyka.." od końca zależy efekt końcowy. oto kilka przykładów:
"Siekiera, motyka stare krainy, ja mam czas bardzo fajny" - modlitwa na poprawę samopoczucia.
"Siekiera, motyka skrajny absurd, kilka tutaj jest rud" - modlitwa na szybkie zdobycie paru odłamków metalu.
"Siekiera, motyka tępa klinga, inwazja tu leminga" - modlitwa na przyzwanie Lemingów.
"Siekiera, motyka złoty szok, gdzieś tam poleciał smok" - modlitwa odganiająca smoki.
"Siekiera, motyka i złoty kraj, tutaj to jest małpi gaj" - modlitwa na przyzwanie stada małp.

Na razie jednak Ladia, nie wiedząc nic o tej… jak jej tam… aaa, Krowynie, pędziła żywot szczęśliwej (czytaj: nieuświadomionej) istoty.
Jednak Argon, aż nadto uświadomiony, gorączkowo zastanawiał się, jak pozbyć się swojej najnowszej narzeczonej. Nagle doznał olśnienia. Na jego twarzy rozlał się błogi uśmiech, który do tego stopnia rozanielił Krowynę, że zaczęła go obściskiwać, łamiąc przy tym fajkę, nadal tkwiącą w jego nosie. Argon, zaskoczony, zerwał się na nogi i, po minucie całkowitego zbaranienia zaczął wrzeszczeć:
- Cukru! Przynieś mi cukru!
Krowyna, z miną wiernego spaniela, spytała:
- A dlaczeeego?
- A bo… boo… zupa jest za słona!
Upiornica na rozkaz usłużnie poleciała po cukier (jak to blondyna), a Argon, zebrawszy wcześniej szczątki fajki (i przy okazji nosa) zaczął uciekać po liczących dwa stopnie schodach, wywalając się przy tym sto dwa razy po dwa razy.
Gdy wreszcie dobiegł na szczyt, zderzył się z Fladnagiem, za którym kurcgalopkiem biegli Lego i Glut, próbując uchwycić choć odrobinę truskawkowej woni z jego różowego płaszcza. Zamroczony przez chwilę odurzającym zapachem, leżał, wpijając rozkojarzone oczy w niebo. Jednak po chwili - smutny fakt - doszedł do siebie i zapytał Fladnaga:
- Fladnagu, kochanie moje, powiedz mi, jest tu może jakaś melina? - zapominając, że szuka kryjówki, ale nie aż meliny.
- Ano jest, właśnie przed nią stoimy!
Argon - nadal jeszcze trochę rozkojarzony - rozejrzał się wokoło i powiedział:
- Nic nie widzę.
Ruszył naprzód i uderzył czołem o drzwi wspomnianej wcześniej złotej chaty. "Coś nie tak ze mną - pomyślał Argon. - To chyba skutki tej diety bezflaszkowej". Po chwili kontemplowania (albo kątem plucia - jak kto woli) swoich przypadłości fizycznych i psychicznych zorientował się, że to chyba wejście do owej meliny, o której wspominał Fladnag.
Wszedł do środka, a wrota zamknęły się za nim z głośnych tapnięciem. Poczuł się niezwojo, coś jak w kiczowatym serialu sensacyjnym z Teletubisiami w roli głównej. Przed nim rozciągała się obita poduszkami od podłogi do sufitu sala, a na jej końcu siedział jakiś dziadek z patykiem, otoczony zewsząd panienkami łudząco podobnymi z kształtu i wyglądu do upiornej narzeczonej, którą dopiero co zostawił za drzwiami. Jakby z wielkiej dali słychać nawet było pełne wściekłości wołanie: "Argonku, Argonku!" Słysząc ten zew, Powsinoga zdecydował się raczej stawić czoło nowemu niebezpieczeństwu, tęskniąc przy okazji do ukochanego Specyjału BabuniTM. Tymczasem dziadek odezwał się:
- Witaj, przybyszu! Jestem Thelfons, syn Theobossa. Czy zechcesz przyłączyć się do mojej Szajki Wojującej Ogniem i Moczem, Podtapiającej Obory Wołodyjowskiego?

dopisał: Patelniak

Cały tom możesz przeczytać na starej stronie Nieboraków: Drużyna Obrączki.
Ostatnie fragmenty, dla łatwiejszego rozeznania poniżej:

- Aaaaaaaaa - krzyknęli zgodnie Fill, Fredzio i Smarkol i zaczęli uciekać na południe.
- AAAaaaaaaaaaa - krzyknęły Żółfie i zaczęły uciekać także na południe.
Wkrótce, mimo że poruszali się z jednakową prędkością w tym samym kierunku, zgodnie z II Prawem Opowieści (znanym także jako Zaginanie Czasoprzestrzeni) oddalili się od siebie na sporą odległość.
dopisał: Magnes

Tymczasem u reszty Drużyny…
Argon siedział przed jakąś wielką chatą pomalowaną na złoto, ćmiąc fajkę i usiłując przypomnieć sobie co się właściwie stało po tym, jak urządzili przyjęcie na cześć Fladnaga, który wylazł spod mostu i się umył (okazało się ze jego ciuchy są w rzeczywistości różowe i emanują poświatą o zapachu truskawek).
Nagle usłyszał przerażający, mrożący krew w żyłach i mocz w pęcherzu wrzask:
- AaaaAAaargonkuuu!!! Gdzie jesteś złotko? Zrobiłam ci pyszna zupkę!!! No chooodź do swojej Krowynki!!!
- O nie… -jęknął, gdy z wrażenia wbił sobie fajkę do nosa. Usiłował ją wyciągnąć, ale zamarzły mu również gluty w nosie, uniemożliwiając ucieczkę.
- Tuuuuu jesteś!!! - padł na niego cień, słońce przygasło na niebie i zawiał zimny wiatr…
Przypomniał sobie Krowynę powalającą armię Orek i Obrońców Przyrody Zacofantch Krain swym czosnkowym oddechem…
Nim sie zorientował wyrosła przed nim wielka blondyna (wcale nie farbowana) i wcisnęła mu do ręki miskę z czymś, co przypominało jego zamarznięte gluty.
-Świetnie, kwiatuszku, a teraz to to żryj! - uśmiechnęła się, ukazując swą o kilka numerów za dużą sztuczną szczękę, której nawet robaki się lękały, bardziej niż zła z najmroczniejszych kątów publicznych toalet w dolinie WRYJTENLEJ…
- No to jesteśmy w pupie… - jęknął Argon, przypominając sobie, ze po pijaku zaręczył sie z maszkarą - To mnie Ladia zabije…
dopisał: Gumiocek

przeniesione ze starej strony, autorka: De_monKa

Moja wersja potwora dobrze znanego wszystkim Nieborakom (dlatego nie muszę się chyba na ten temat rozpisywać ;))

Legendarna Siekierka Odrodzenia, to magiczny przedmiot stworzony przez szaloną koboldkę Zróbę Sesamą. Płatnerka z urodzenia i przekonania dziełu swego życia poświęciła całe dwadzieścia siedem minut i czternaście sekund. Niektórzy twierdzą, że siekierka to najbardziej niedopracowany magiczny przedmiot całych Zacofanych Krain^TM.

Wygląd

Siekierka prawie nie różni się od typowego narzędzia służącego do łupania drewna. Co warto podkreślić, prawie robi jednak wielką różnicę. Wykonana z jasnego drewna sosnowego z dodatkiem wbitych w ostrze i rękojeść kolorowych kamyków i przyozdobiona wstążkami stanowi jedyną w swoim rodzaju broń i narzędzie, ale także ozdobę.

Moce

Właściciel magicznego przedmiotu może przywoływać małe zwierzęta, które nęci świst wydawany przez wstążeczki, gdy wymachuje się siekierką. Specjalną właściwością Siekierki jest także zadawanie nieodczuwalnych uderzeń.